ალბათ ყველას გყავთ გარშემო ადამიანი, რომელიც ნებისმიერ სერიოზულ თემაზე ხუმრობს, ყველაფერს აუფასურებს და ახლოს არავის უშვებს. ასეთ დროს ხშირად გვახსენდება ექიმი ჰაუსი - გენიალური, მაგრამ აუტანელი და ცინიკური პერსონაჟი. რატომ იქცევიან ადამიანები ასე?

სარკაზმი, როგორც თავდაცვა

ჰაუსის ტვინი ფილტრივით მუშაობს. ის საკუთარ თავს უფლებას არ აძლევს, უბრალოდ რამე იგრძნოს. ნებისმიერ ემოციას მაშინვე აანალიზებს: თუ გრძნობა „ზედმეტად სუსტი“ ან საშიში ეჩვენება, მას მაშინვე ბლოკავს.

მისთვის სარკაზმი და ირონია იარაღია. როცა სამყაროს წინასწარ გამოაცხადებ სულელურად, ის აღარც ისე საშიშია. ბევრად ადვილია ყველას დასცინო, ვიდრე აღიარო, რომ სხვისი აზრი გაღელვებს. როგორც კი ვინმე მასთან დაახლოებას ცდილობს, ჰაუსი მაშინვე „კბენს“ მას - ასე ის სიტუაციას ისევ თავად აკონტროლებს.

რა არის ნარციზული მოწყვლადობა?

ფსიქოლოგიაში არსებობს ტერმინი „ნარციზული მოწყვლადობა“. ეს არ ნიშნავს საკუთარი თავის სიყვარულს. პირიქით, ეს არის ძალიან დიდი შინაგანი სისუსტე, როცა ნებისმიერი შენიშვნა თუ კრიტიკა ადამიანს საშინლად ტკენს.



წარმოიდგინეთ ადამიანი, რომელიც შინაგანად ძალიან ითხოვს სითბოს და აღიარებას, მაგრამ სიკვდილივით ეშინია სხვებზე დამოკიდებული გახდეს. სწორედ ამიტომ იკეთებს ის ცინიკურ ნიღაბს - ურჩევნია ეგონოთ, რომ გული არ აქვს, ვიდრე ვინმემ მისი სუსტი წერტილი დაინახოს.

ტკივილი და გაქცევა

ჰაუსის ფიზიკური ტკივილი და წამლებზე დამოკიდებულება მისი სულიერი მდგომარეობის სიმბოლოა. წამალი მისთვის ერთგვარი „სამაშველო რგოლია“. როცა ემოციურად ვეღარ უძლებს, ის ტაბლეტებში ეძებს სიმშვიდეს. ეს აძლევს ილუზიას, რომ ყველაფერს აკონტროლებს.

შიში და მარტოობა

ჰაუსი მუდმივად ერთი და იმავე წრეზე ტრიალებს:

• გრძნობს, რომ ვიღაცას უახლოვდება;

• ვარდება პანიკაში;

• სპეციალურად აწყენინებს ამ ადამიანს, რომ დისტანცია დაიჭიროს.

ის არ არის ბოროტი ან მანიპულატორი. მას უბრალოდ ეშინია, რომ თუ ბოლომდე ენდობა ვინმეს, უფრო მეტად დაშავდება.

როგორ დავაღწიოთ თავი ამ „ჯავშანს“?

ცინიზმი და დისტანცია გარკვეულ მომენტში მართლა გვიცავს, მაგრამ პრობლემა მაშინ იწყება, როცა ეს ცხოვრების წესად იქცევა. რაც უფრო დიდხანს ატარებს ადამიანი ამ ნიღაბს, მით უფრო რთულია მერე მარტოობიდან გამოსვლა.

„განკურნება“ მხოლოდ მაშინ იწყება, როცა ადამიანი სწავლობს საკუთარი სისუსტეების აღიარებას და ხვდება, რომ სხვისი ნდობა საშიში არ არის.



ექიმი ჰაუსის მაგალითი კი გვაჩვენებს, რომ ყველაზე რთული ხასიათის ადამიანსაც კი შეუძლია გახდეს უფრო თბილი, თუ გვერდით ისეთი მეგობრები ეყოლება, რომლებიც მის ნიღაბს მიღმა რეალურ ადამიანს დაინახავენ.