ბავშვობის მოგონებებში მხოლოდ სასიამოვნო მომენტები არ რჩება. თითოეულ თაობას თავისი გამოცდილება აქვს და ის, რაც ერთისთვის ყველაზე მტკივნეული იყო, მეორისთვის შესაძლოა სულაც არ ყოფილიყო მთავარი პრობლემა.

50-იან წლებში დაბადებულებს ბავშვობაში ემოციური მხარდაჭერა აკლდათ

1950-იან წლებში ჩამოყალიბდა იდეალური ოჯახის ერთგვარი სტერეოტიპული წარმოდგენა. ომის შემდეგ ადამიანებს ოჯახის შექმნისა და შვილების გაჩენისკენ მოუწოდებდნენ. ამ პერიოდში გავრცელებული იყო ტრადიციული ოჯახური მოდელი: მამა ოჯახის მარჩენალი იყო, დედა კი სახლსა და ბავშვებზე ზრუნავდა.

მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვები სათანადოდ იყვნენ უზრუნველყოფილი, ეს ყოველთვის არ ნიშნავდა, რომ მათ ემოციური მხარდაჭერაც ჰქონდათ. მშობლები ხშირად მორჩილებას მოითხოვდნენ, ბავშვების გრძნობებს კი სათანადო ყურადღებას არ აქცევდნენ. შედეგად, ბევრს უჩნდებოდა განცდა, რომ მისი ემოციები არ ესმოდათ და არ ითვალისწინებდნენ.

60-იან წლებში დაბადებულებს მშობლების მეთვალყურეობა აკლდათ

1960-იან წლებში ბავშვებს მეტი თავისუფლება ჰქონდათ, რადგან მშობლები მათ ნაკლებად აკონტროლებდნენ. ერთი შეხედვით, ეს შეიძლება სასურველ გარემოდ მოგეჩვენოთ, თუმცა ზოგჯერ ბავშვები ისეთ სიტუაციებში ხვდებოდნენ, სადაც მათი უსაფრთხოება სათანადოდ დაცული არ იყო.

ამ თაობის წარმომადგენლები ხშირად თავს დაუცველად გრძნობდნენ. ზოგიერთმა ბავშვობაში ემოციური უყურადღებობა ისე განიცადა, რომ მაშინ ვერც კი აცნობიერებდა ამას. მოგვიანებით კი მიხვდნენ, რომ მშობლებთან ის სიახლოვე და კავშირი აკლდათ, რომელიც სჭირდებოდათ.

70-იან წლებში დაბადებულებს ბავშვობიდანვე ზედმეტი დამოუკიდებლობა უწევდათ

1970-იან წლებში ოჯახური ცხოვრება მნიშვნელოვნად შეიცვალა. უფრო მეტი დედა გავიდა სამსახურში, რის გამოც ბავშვებს დღის დიდი ნაწილის მარტო გატარება და საკუთარ თავზე ზრუნვა უწევდათ.

მათ ძალიან ადრეულ ასაკში ისწავლეს დამოუკიდებლობა. ერთი მხრივ, ეს უნარი მომავალშიც ეხმარებოდათ, თუმცა ბავშვებისთვის ასეთი პასუხისმგებლობა ხშირად მძიმე ტვირთი იყო.

მშობლებს შვილებისთვის ნაკლები დრო რჩებოდათ, ბავშვებს კი პრობლემების დამოუკიდებლად მოგვარებას სთხოვდნენ. შედეგად, ბევრს ჩამოუყალიბდა გადაჭარბებული დამოუკიდებლობა - განცდა, რომ ყველაფერს მარტო უნდა გაუმკლავდეს და დახმარების თხოვნა არ შეუძლია.

80-იან წლებში დაბადებულებს მშობლები გვერდით ჰყავდათ, მაგრამ ემოციური სიახლოვე ხშირად აკლდათ

1980-იან წლებში მშობლები შვილების ცხოვრებაში უფრო აქტიურად მონაწილეობდნენ, თუმცა ეს არ ნიშნავდა, რომ ბავშვობა ყოველთვის მარტივი იყო. მშობლები ხშირად მკაცრად ზრდიდნენ შვილებს და ზოგჯერ ფიზიკურ დასჯასაც მიმართავდნენ. ამგვარი მიდგომა კი ბავშვებს უფრო მეტად აზიანებდა, ვიდრე ეხმარებოდა.

ამ თაობის ბავშვებმა მარცხის განცდაც კარგად იცოდნენ. მაშინ არ არსებობდა ყველასთვის განკუთვნილი მონაწილეობის ჯილდოები და მშობლები შვილებისგან მოელოდნენ, რომ წარუმატებლობას უბრალოდ შეგუებოდნენ და ცხოვრება გაეგრძელებინათ. შესაძლოა, ეს მათ რეალური ცხოვრების სირთულეებისთვის ამზადებდა, მაგრამ იმედგაცრუება მაინც მტკივნეული იყო.

80-იან წლებში დაბადებულების მთავარი პრობლემა ის იყო, რომ მშობლები ფიზიკურად მათ გვერდით იყვნენ, თუმცა ემოციურად ყოველთვის ხელმისაწვდომები არ იყვნენ. ბავშვებს ცხოვრებისეული სირთულეების დამოუკიდებლად გადალახვა უწევდათ და თან ცდილობდნენ, მშობლები არ გაენაწყენებინათ. შედეგად, ბევრს მშობლებთან ახლო და თბილი ურთიერთობა არ ჰქონია.