დაშორება ყოველთვის რთულია, თუმცა განსაკუთრებით მტკივნეული შეიძლება იყოს მაშინ, როცა ადამიანი ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე ქრება. აღარ პასუხობს შეტყობინებებს, არ იღებს ზარებს ან უბრალოდ ერთ დღეს ურთიერთობას წყვეტს.

ასეთ დროს ყველაზე რთული არა მხოლოდ დაკარგვასთან გამკლავება, არამედ პასუხგაუცემელი კითხვებია - „რატომ მოხდა ეს?“, „მე რა დავაშავე?“ ან „ნუთუ ჩემთან საუბარიც კი არ ღირდა?“

როცა ურთიერთობას წერტილი მკაფიო დასასრულის გარეშე ესმება, გონება მუდმივად ცდილობს მიზეზის პოვნას. ადამიანი იხსენებს წარსულ საუბრებს, აანალიზებს თითოეულ დეტალს და ეძებს იმ მომენტს, როცა ყველაფერი შეიცვალა. თუმცა მნიშვნელოვანია გახსოვდეთ: სხვისი დუმილი თქვენი ღირებულების საზომი არ არის.

რატომ გვიჭირს ყველაზე მეტად ასეთი დაშორების მიღება?

ადამიანის ფსიქიკას გაურკვევლობა განსაკუთრებით უჭირს. როცა ურთიერთობის დასრულების მიზეზი არ ვიცით, ისტორია თითქოს დაუსრულებელი რჩება და გონება მუდმივად ცდილობს დაკარგული პასუხის პოვნას.

ამიტომ შეიძლება ერთსა და იმავე სცენებს ისევ და ისევ უბრუნდებოდეთ და საკუთარ თავს ეკითხებოდეთ, რა შეგეძლოთ სხვანაირად გაგეკეთებინათ. ეს ბუნებრივი რეაქციაა, მაგრამ უსასრულო ანალიზი ხშირად მხოლოდ ტკივილს ახანგრძლივებს.

ნუ ეცდებით პასუხის ნებისმიერ ფასად მიღებას

პირველი სურვილი შეიძლება იყოს ყოფილ პარტნიორთან დარეკვა, უამრავი შეტყობინების გაგზავნა ან მოთხოვნა, რომ აუცილებლად აგიხსნათ, რა მოხდა. მაგრამ თუ ადამიანმა შეგნებულად აირჩია დუმილი, მისგან პასუხის მიღების მცდელობამ შესაძლოა კიდევ უფრო მეტად გატკინოთ.

ზოგჯერ დუმილიც პასუხია. ის შეიძლება ბევრს ამბობდეს ადამიანის მზადყოფნაზე, პასუხისმგებლობის აღებაზე ან რთულ საუბართან გამკლავებაზე.

ეს არ ნიშნავს, რომ თქვენ არ იმსახურებდით ახსნას. პირიქით - უბრალოდ ყველა ადამიანს არ შეუძლია ურთიერთობის დასრულება ისე, როგორც ეს მეორე ადამიანს სჭირდება.

მიეცით საკუთარ თავს უფლება, იგრძნოთ

ბრაზი, წყენა, მონატრება, სევდა, დაბნეულობა - ყველა ეს ემოცია ნორმალურია. ნუ აიძულებთ საკუთარ თავს, რამდენიმე დღეში „გადაიაროთ“ მომხდარი.

შეგიძლიათ ესაუბროთ ადამიანს, რომელსაც ენდობით, წეროთ საკუთარ ემოციებზე, ისეირნოთ ან დაკავდეთ ფიზიკური აქტივობით. მთავარი ის არის, რომ ემოციები არ ჩაკეტოთ საკუთარ თავში.

შეწყვიტეთ საკუთარი თავის დადანაშაულება

„ალბათ საკმარისად კარგი არ ვიყავი“, „რამე რომ სხვანაირად მეთქვა...“ - მსგავსი ფიქრები დაშორების შემდეგ ძალიან ხშირია.

მაგრამ ურთიერთობის დასრულება ყოველთვის ერთი ადამიანის ბრალი არ არის. და განსაკუთრებით მაშინ, როცა მეორე ადამიანი ახსნის გარეშე მიდის, შეუძლებელია მთელი პასუხისმგებლობის საკუთარ თავზე აღება.

ვიღაცის არჩევანი, რომ წავიდეს, არ ნიშნავს, რომ თქვენ ნაკლები ღირებულება გაქვთ.

ნუ შეინარჩუნებთ მუდმივ კავშირს

მისი სოციალური ქსელების მუდმივად შემოწმება, ძველი ფოტოების თვალიერება, ონლაინ სტატუსის დაკვირვება ან იმის მოლოდინი, რომ აუცილებლად მოგწერთ, გამოჯანმრთელების პროცესს ართულებს.

თუ შესაძლებელია, გარკვეული დროით დისტანცია დაიცავით. ეს შურისძიება არ არის - ეს საკუთარი ემოციური სიმშვიდის დაცვაა.

იპოვეთ საკუთარი „წერტილი“

შეიძლება ის საუბარი, რომელსაც ელოდით, არასოდეს შედგეს. ამიტომ დასასრულის მიღება ზოგჯერ თავად გვიწევს.

შეგიძლიათ დაწეროთ წერილი, რომელშიც ყველაფერს ეტყვით, რასაც ვერ ეუბნებით - წყენას, კითხვებს, მადლიერებას, იმედგაცრუებას. ოღონდ წერილი არ გააგზავნოთ. ეს შეიძლება თქვენთვის იყოს სიმბოლური გზა, რომ საკუთარ თავს უთხრათ: „ეს ურთიერთობა დასრულდა და ახლა ჩემს ცხოვრებას ვუბრუნდები“.

დაბრუნდით საკუთარ ცხოვრებაში

დაშორების შემდეგ განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია გაიხსენოთ, ვინ ხართ ურთიერთობის მიღმა. დაუბრუნდით მეგობრებს, ჰობებს, საქმეს, გეგმებსა და იმ პატარა ყოველდღიურობებს, რომლებიც სიამოვნებას განიჭებთ.

თავიდან შეიძლება ყველაფერი ძალდატანებით გეჩვენებოდეთ, მაგრამ სწორედ ასეთი პატარა ნაბიჯები გიბრუნებთ კონტროლის განცდას.

დროთა განმავლობაში ტკივილი არ ქრება ერთ დღეში - უბრალოდ, ნაკლებად მტკივნეული ხდება. და შეიძლება საბოლოოდ მიხვდეთ, რომ ყველა კითხვაზე პასუხის ცოდნა აუცილებელი არ ყოფილა იმისთვის, რომ წინ წასულიყავით.

ადამიანის წასვლა, თუნდაც ახსნა-განმარტების გარეშე, არ განსაზღვრავს თქვენს ფასს. ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი პასუხი სწორედ ის არის, რომ თქვენ აღარ უნდა დაელოდოთ პასუხს.