სად ვეძებოთ ხსნა, როცა რეალობა აუტანელი ხდება? წარსულის ლაბირინთებში, მომავლის ოცნებებში თუ საკუთარ ტრავმებში? 2025 წლის მთავარი ფილმები იკვლევენ იმას, თუ როგორ ეძებს გონება საყრდენ წერტილს მუდმივი კრიზისების ეპოქაში. ეგზისტენციალური შიშიდან დაწყებული, ოჯახური ჭრილობებით დამთავრებული — წარმოგიდგენთ 10 სურათს, რომლებიც წელს ყველაზე მეტად დაგაფიქრებთ.

1. „სენტიმენტალური ღირებულება“ (Sentimental Value), რეჟ. იოაკიმ ტრიერი

მამის დაბრუნება ფსიქოლოგიურ შეტევად იქცევა ორი დის მძიმე სამყაროში, რომლებიც დედის დაკარგვის შემდეგ ცხოვრების ნამსხვრევებს აგროვებენ. ცნობილი რეჟისორი მამის შეთავაზება, გადაიღოს ისინი ფილმში - შანსია თუ მახე? ეს არის ბრწყინვალე კვლევა იმისა, თუ როგორ შეუძლია შემოქმედებასა და სიყვარულს განკურნოს ყველაზე გაქვავებული გულებიც კი. (კანის კინოფესტივალის 2025 წლის „გრან-პრი“).

2. „კივილი“ (The Wail), რეჟ. პედრო მარტინ კალერო

ეს არ არის მხოლოდ საშინელებათა ფილმი, ეს არის დიაგნოზი. კალერო იკვლევს იმ თაობის კოლექტიურ დეპრესიას, რომელიც მუდმივი შფოთვისა და კატასტროფების მოლოდინში ცხოვრობს. აქ აჩრდილი არის არა სახლში მცხოვრები არსება, არამედ შიშის მატერიალიზაცია, რომელიც თავად ადამიანებშია.

3. „უბრალო შემთხვევა“ (A Simple Case), რეჟ. ჯაფარ პანაჰი

რა მოხდება, თუ შურისძიება აბსურდული თერაპიაა? მსხვერპლისა და ჯალათის შემთხვევითი შეხვედრა სიურეალისტურ ფსიქოთერაპიულ სეანსად იქცევა. შავი იუმორი აქ თავდაცვის მექანიზმია. პანაჰი გვიჩვენებს, რომ მთავარია არა სამაგიეროს გადახდა, არამედ საკუთარ თავთან ჰარმონიაში დარჩენა. (კანის 78-ე კინოფესტივალის „ოქროს პალმის რტო“).

4. „იარაღები“ (Weapons), რეჟ. ზაკ კრეგერი

ბავშვების გაუჩინარება მშვიდ გარეუბანში მასობრივი ფსიქოზის ტრიგერი ხდება. კრეგერი ქირურგიული სიზუსტით აჩვენებს, როგორ იბზარება ცივილიზაციის თხელი ფენა და როგორ ამოტივტივდება პირველყოფილი შიშები. ფილმი იკვლევს, როგორ რეაგირებს ჩვენი ფსიქიკა პანიკაზე - ირაციონალური აგრესიითა და „კუდიანებზე ნადირობით“.

5. „სირატი“ (Sirat), რეჟ. ოლივერ ლაშე

უდაბნო და რეივი - აქ ორივე ერთი და იგივეა: საკუთარი „მე“-ს სტიქიაში გათქვეფის მცდელობა. ლაშე გვიჩვენებს, როგორ ირჩევს შფოთვით გადაღლილი ცნობიერება ნებაყოფლობით ევაკუაციას: რიტმის, ექსტაზისა და უცხო კულტურის მეშვეობით. ეს არის მომენტის ჰიპნოზური ფიქსაცია, სადაც მთავრდება პიროვნება და იწყება კოლექტიური გაქცევა.

6. „გამორიცხვის მეთოდი“ (I'm Home), რეჟ. პაკ ჩხან-უკი

როდესაც სისტემა იდეალურ კორპორატიულ თანამშრომელს გარეთ აგდებს, ის არა მხოლოდ სამსახურს, არამედ პიროვნულ იდენტობასაც ართმევს მას. ეს არის იგავი იმის შესახებ, თუ როგორ ცვლის უარყოფის ტრავმა ცნობიერებას და როგორ აქცევს მშვიდ ბედნიერებაზე ოცნებას სისხლიანი შურისძიების გეგმად.

7. „მიკი 17“ (Mickey 17), რეჟ. პონ ჯუნ-ჰო

რა რჩება პიროვნებისგან, როცა სხეული მხოლოდ „სახარჯი მასალაა“? მიკის ნამდვილი ფობია სიკვდილი კი არა, ეგზისტენციალური კრიზისია. ყოველი ახალი სხეული - ეს არის ახალი თერაპიული სეანსი საკუთარ თავთან, სადაც წარსული ტრავმები იდენტობის ერთადერთი მტკიცებულებაა. ეს არის ფილმი დეპრესიასა და დისოციაციაზე მაღალტექნოლოგიურ სამყაროში.

8. „ცოდვილები“ (Sinners), რეჟ. რაიან კუგლერი

ბლუზი დიდი ტკივილია, ვამპირები კი მასზე ისე მიფრინავენ, როგორც ნადიმზე. ფილმი ხდება ალეგორია იმისა, თუ როგორ გადაიქცევა კოლექტიური ტრავმა მეტაფიზიკურ წყევლად, რომელიც თაობებს გადაეცემა. გათავისუფლება შესაძლებელია მხოლოდ საკუთარი შინაგანი მონსტრების პირისპირ შეხვედრით.

9. „დუელი“ (The Match), რეჟ. კიმ ჰენ-ჯუ

სამაგიდო თამაში „გო“ შინაგანი კოსმოსის პროექციაა. ყოველი სვლა ხასიათის, შიშისა და ამბიციის გამოვლინებაა. ეს არის არა გონების, არამედ ფსიქიკების ბრძოლა: იმპულსური მოსწავლე თავდაჭერილი მასწავლებლის წინააღმდეგ. გამარჯვება აქ ტრიუმფს კი არა, ახალი, მთლიანი პიროვნების მტკივნეულ დაბადებას ნიშნავს.

10. „ცუდი გოგონა“ (Babygirl), რეჟ. ჰალინა რეინი

რა იმალება წარმატების ნიღბის მიღმა? ხშირად - კონტროლის მოხსნის მწვავე მოთხოვნილება. ნიკოლ კიდმანი ვირტუოზულად აჩვენებს, როგორ ეძებს ქალი თავისუფლებას საკუთარი თავისგან და როგორ ცდილობს პერფექციონიზმის გაუსაძლისი ტვირთის მოხსნას. ეს არის მზა სახელმძღვანელო იმაზე, თუ როგორ უნდა შევწყვიტოთ სხვების წესებით ცხოვრება და ბოლოს და ბოლოს, მოვდუნდეთ.