ჩვენ გვაქებენ მონდომებისთვის, გვახალისებენ დათმობისთვის და აღმერთებენ მათ, ვინც სხვებს სიამოვნებას ანიჭებს. მაგრამ რა მოხდება, თუ ეს სოციალურად მოწონებული თვისებები მხოლოდ ღრმა ფსიქოლოგიური ტრავმების მეორე მხარეა?

ხშირად ის, რაც წარმატების გარანტიად და „იდეალური ქალის“ პორტრეტად მოიაზრება, სინამდვილეში გადაწვის, შფოთვისა და საკუთარი თავის დაკარგვის მოკლე გზაა.

ფსიქოლოგი განმარტავს, რატომ არის ეს თვისებები ხაფანგი და როგორ გვართმევს ისინი ჯანმრთელობასა და ბედნიერებას.

1. პერფექციონიზმი: რბოლა მიუღწეველი იდეალისთვის

პერფექციონიზმი მხოლოდ წესრიგის სიყვარული არ არის. ეს არის რთული სისტემა, რომელიც ბავშვობაში ყალიბდება, როცა სიყვარული და აღიარება მხოლოდ მიღწევებზე იყო დამოკიდებული.

• რატომ არის საშიში? ის იწვევს ქრონიკულ შფოთვას, გადაწვას და გადაწყვეტილების მიღების პარალიზს (შეცდომის შიშის გამო).

• სოციალური ხაფანგი: საზოგადოება ამას „პროფესიონალიზმს“ ეძახის, რეალურად კი ადამიანი საკუთარ საჭიროებებს ივიწყებს, რათა სხვების თვალში უნაკლო გამოჩნდეს.

2. მსხვერპლშეწირვა და „მხსნელის“ სინდრომი

ბავშვობიდან გოგონებს ასწავლიან, რომ იყვნენ დამთმობები. შედეგად, ყალიბდება რწმენა, რომ სიყვარული მხოლოდ საკუთარი ინტერესების დათმობით მოიპოვება.

• რატომ არის საშიში? ადამიანი კარგავს თვითიდენტიფიკაციას - აღარ იცის, რა უნდა თავად. გროვდება ფარული ბრაზი და წყენა, რაც ადრე თუ გვიან ფსიქოსომატურ დაავადებებში ვლინდება.

• სოციალური ხაფანგი: ასეთ ქალს ეძახიან „იდეალურ დედას“ ან „ოჯახის ბურჯს“, თუმცა ის რეალურად ემოციური გამოფიტვის ზღვარზეა.

3. „ფრიადოსნის“ კომპლექსი და თვითმარქვიას სინდრომი

ეს არის პერფექციონიზმის პროფესიული ვერსია. ქალი გრძნობს, რომ მისი ფასი მხოლოდ მის შედეგებშია (წარმატებული კარიერა, იდეალურად აღზრდილი შვილები, მოწესრიგებული სახლი). ნებისმიერი მცირე ჩავარდნა კი მას აგრძნობინებს, რომ ის „არასაკმარისად კარგია“.

როგორ დავაღწიოთ თავი ამ ხაფანგს?

მხოლოდ გაცნობიერება ხშირად არ კმარა, რადგან ტრავმა „სხეულს ახსოვს“. როცა ქცევის შეცვლას ვცდილობთ, სხეული ხშირად შფოთვით რეაგირებს, რადგან ძველი მოდელები მისთვის „უსაფრთხოებასთან“ ასოცირდება.

რა უნდა გავაკეთოთ?

1. მიეცით თავს უფლება, იყოთ არაიდეალური: აღიარეთ, რომ თქვენი ღირებულება მიღწევების გარეშეც არსებობს.
   
   

2. ისწავლეთ დახმარების თხოვნა: ეს ეგოიზმი კი არა, გადარჩენის სტრატეგიაა.

3. კომპლექსური მიდგომა: ფსიქოთერაპიასთან ერთად, ეფექტურია სხეულზე ორიენტირებული პრაქტიკები (მაგალითად, ნეიროდინამიკა), რაც გვეხმარება ახალი ნეირონული კავშირების ჩამოყალიბებაში.
   
   

გახსოვდეთ: საკუთარ თავთან დაბრუნება არ არის მხოლოდ წარსულზე საუბარი. ეს არის ხიდის აგება გონებასა და სხეულს შორის, სადაც აღარ გჭირდებათ მუდმივად ამტკიცოთ საკუთარი ფასი.