ყველა ისტორიას, რომელსაც ბავშვობიდან ვისმენთ თუ ვუყურებთ, ერთი საერთო ნიშანი აქვს: ისინი სამყაროს საკმაოდ ნაივურ სურათს გვთავაზობენ.

სიუჟეტების უმეტესობა აგებულია იდეაზე, რომ გარშემომყოფთა უმრავლესობა სანდოა, ხოლო თუ უბედურება მაინც მოხდა, აუცილებლად გამოჩნდება ვინმე - გმირი, რაინდი თუ უბრალოდ იღბლიანი შემთხვევა - რომელიც პერსონაჟებს გადაარჩენს.

ჰორორი ამ დაპირებაზე უარს ამბობს.

ეს ჟანრი იზოლაციასა და დაუცველობას არ განიხილავს, როგორც დროებით შეცდომას, რომელიც ჯადოსნურად უნდა გამოსწორდეს. ჰორორი მას ეპყრობა, როგორც მოცემულობას - რეალობას, სადაც გზა უნდა გაიკვლიო რეალურ დროში, არასრული ინფორმაციით და ყოველგვარი დახმარების გარანტიის გარეშე.

რატომ გადარჩება ხშირად სწორედ ქალი?

ჰორორის კლასიკური „გადარჩენილი გოგონა“ (Final Girl) - როგორიცაა სიდნი პრესკოტი (Scream) ან რიპლი (Aliens) - განსაკუთრებული იმით კი არ არის, რომ ის ვინმემ აირჩია ან დაიცვა.

ის განსაკუთრებულია, რადგან:

• ამჩნევს იმას, რასაც სხვები ვერ ხედავენ.

• იღებს გადაწყვეტილებებს უდიდესი წნეხის ქვეშ.

• აგრძელებს მოძრაობას მაშინაც კი, როდესაც მის გარშემო ყველაფერი გაყინულია ან ქრება.

რეალობის აღიარება და არა ფანტაზია

ბევრი ქალისთვის ჰორორის ეს ჩარჩო ფანტაზიად კი არ აღიქმება, არამედ ცნობად. ქალების უმრავლესობას გაცნობიერებული აქვს, რომ გარესამყაროში ნავიგაციისა და უსაფრთხოებისათვის საკუთარი ინსტინქტების ნდობა აუცილებელია.

ჰორორი პოპულარულ კულტურაში ერთ-ერთი იშვიათი ადგილია, რომელიც არ ცდილობს ჩვენს გადარწმუნებას. ის უბრალოდ ხმამაღლა ამბობს იმას, რაც ისედაც ვიცით, და შემდეგ გვთხოვს პასუხს კითხვაზე: „ახლა რას აპირებ?“

ეს უიმედობა არ არის. ეს არის იმის აღიარება, რომ საფრთხის დროს ყოველთვის სხვა ვერ მოვა შენს გადასარჩენად - ზოგჯერ გამოსავალი თავად უნდა იპოვო.