პარტნიორთან დაშორება ქირურგიულ ოპერაციას ჰგავს - ჩვენ საკუთარი ცხოვრების მნიშვნელოვან ნაწილს ვიშორებთ. გასაკვირი არ არის, რომ ეს პროცესი მტკივნეულია, თუმცა ხშირად ჩვენ თვითონვე ვამძაფრებთ ტკივილს არასწორი აღქმებით.

კლინიკური ფსიქოლოგები განმარტავენ, რატომ ხდება განქორწინება ხანდახან ქორწინებაზე უფრო რთული და როგორ დავაღწიოთ თავი ფსიქოლოგიურ ხაფანგებს.

როცა განქორწინება "ამპუტაციას" ჰგავს

განქორწინება მხოლოდ იურიდიული პროცესი არ არის, ეს არის მთელი ცხოვრების თავიდან აწყობა. ბუნებრივია, რომ ამ დროს განვიცდით შფოთვას, სევდასა და ბრაზს. თუმცა, პრობლემა ისაა, რომ დაშორებისას ხშირად ვიმეორებთ იმავე ქცევის მოდელებს, რამაც ქორწინება გაგვირთულა.
ფსიქოლოგები გამოყოფენ ორ მთავარ ფაქტორს, რომელიც განქორწინებას აუტანელს ხდის:

1. წარსულის შაბლონები (არასწორი ინტერპრეტაცია)

ხშირად ყოფილი პარტნიორის სიტყვებში სხვა ადამიანის ხმა გვესმის -მშობლის, რომელმაც ბავშვობაში დაგვსაჯა, ან და-ძმის, რომელიც მუდამ დაგვცინოდა. ჩვენს ტვინს აქვს ჩვევა, ახალი ტკივილი ძველს დაუკავშიროს და რეაქციაც შესაბამისი გვაქვს.

2. პერსონალიზაცია (ყველაფრის საკუთარ თავზე მიღება)

ჩვენ გვგონია, რომ პარტნიორის ყოველი უხეში სიტყვა ან გულგრილი ჟესტი ჩვენი დასჯის მცდელობაა. სინამდვილეში, ადამიანების უმეტესობა საკუთარი შინაგანი დაბნეულობის ან ტკივილის გამო იქცევა აგრესიულად და არა იმიტომ, რომ ჩვენი განადგურება სურს.

როგორ დავაღწიოთ თავი დესტრუქციულ ფიქრებს?

თუ გსურთ, რომ განქორწინებამ ნაკლებად დაგაზიანოთ, სცადეთ ეს მიდგომები:

• ნუ მიენდობით ფანტაზიებს: სანამ პარტნიორის ქცევას თქვენს წინააღმდეგ მიმართულ აგრესიად მონათლავთ, ჰკითხეთ საკუთარ თავს: "რას ამბობს ეს ქცევა მასზე და არა ჩემზე?". შესაძლოა, ის უბრალოდ დაღლილია ან შეშინებული.

• გამოიჩინეთ ემპათია: გახსოვდეთ, რომ თქვენი "უკვე თითქმის ყოფილი" მეუღლეც ტრავმირებულია. ისიც თავისი წარსულის პრიზმიდან გიყურებთ. ემპათია არ ნიშნავს მის გამართლებას, ეს ნიშნავს რეალობის დანახვას, რაც თქვენვე შეგმატებთ შინაგან სიმტკიცეს.

• დაუსვით პირდაპირი კითხვები: ნუ გამოიცნობთ მის აზრებს. თუ რამე გწყინთ, ჰკითხეთ: "ამას ჩემი გაბრაზებისთვის აკეთებ, თუ უბრალოდ თავად ხარ ცუდად?". სიმართლე ხშირად გაცილებით მარტივია, ვიდრე ჩვენი წარმოსახვა.

დასკვნა: რაც უფრო მეტად ვცდილობთ დავუბრუნდეთ რეალობას და უარი ვთქვათ პერსონალიზაციაზე, მით უფრო ნაკლებია შანსი, რომ ცხოვრების ეს რთული ეტაპი მტრობითა და ფსიქოლოგიური ნგრევით დასრულდეს.