ის 40 წლის იყო, მძიმე ქუთუთოებით, მუდამ სიგარეტით ხელში და სახეზე იმედგაცრუებით. ქალი - 22 წლის, გრძელი ფეხებით, ბრიტანული აქცენტით და თვალებით, რომლებიც პარიზის ცასავით კაშკაშებდა. როდესაც სერჟ გენსბურმა და ჯეინ ბირკინმა ერთმანეთს შეხედეს, ყველამ იცოდა: ეს ან კატასტროფით დასრულდებოდა, ან ეპოქის შექმნით.

შოკი პირველივე ნახვით

წარმოიდგინეთ: 1968 წელი, პარიზი. გადასაღებ მოედანზე ხვდება ორი აბსოლუტურად განსხვავებული სამყარო. ერთი მხრივ - ჯეინ ბირკინი, ნორჩი, არისტოკრატი ბრიტანელი გოგონა, რომელიც ფრანგულად სიტყვასაც ვერ ამბობს. მეორე მხრივ კი - სერჟ გენსბური, კაცი, რომელიც სიგარეტის კვამლში ცხოვრობს, აქვს დიდი ცხვირი, უცნაური ყურები და ისეთი ქარიზმა, რომელიც ჰაერს მუხტავს.



ჯეინს ის პირველივე ნახვისას შესძულდა. „ის საშინელია! ამპარტავანი, უხეში და თავხედი!“ - ტიროდა ქალი ძმასთან სატელეფონო საუბარში. მას წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რომ სულ რამდენიმე თვეში ეს „საშინელი“ კაცი მისი სამყაროს ცენტრი გახდებოდა.

ღამე, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა

მათი სიყვარული დაიწყო არა ვარდებით, არამედ ერთი უცნაური პაემნით. სერჟმა ჯეინი პარიზის ყველაზე ბნელ კლუბებში წაიყვანა. იქ ჯეინმა დაინახა ის, რაც სხვებისთვის დაფარული იყო:



სერჟის წარმოუდგენელი სიმორცხვე და დაუცველობა, რომელსაც ის ცინიკური ნიღბით მალავდა. დილის ხუთ საათზე, როდესაც გენსბურს სასტუმროს ნომერში მთვრალს ჩაეძინა, ჯეინი მიხვდა - ის ამ კაცის გარეშე ვეღარ იცოცხლებდა.

სიმღერა, რომელიც „აკრძალულ ხილად“ იქცა

მათი ურთიერთობის კულმინაცია იყო სიმღერა "Je t'aime... moi non plus". ეს არ იყო უბრალოდ მუსიკა, ეს იყო ვნების იმიტაცია ჩანაწერში. ვატიკანმა სიმღერა დაწყევლა, რადიოსადგურებმა აკრძალეს, თუმცა ამან წყვილი კიდევ უფრო პოპულარული გახადა. ისინი გახდნენ თავისუფლებისა და ევროპული ბოჰემის სიმბოლოები. მათი სიყვარული იყო ფეთქებადი:



ერთ-ერთი ჩხუბის დროს, ჯეინი ისე გამოიყვანა წყობიდან სერჟის ეჭვიანობამ, რომ ის იქვე მდებარე სენაში გადახტა - პირდაპირ თავისი ძვირფასი კაბით.

შარლოტა და „გამოტოვებული“ ქორწილი

მიუხედავად იმისა, რომ ისინი პარიზის ყველაზე სკანდალური წყვილი იყვნენ, შვილის გაჩენამ მათ ცხოვრებაში ახალი ფერები შემოიტანა. შარლოტა მათი სიყვარულის ნაყოფი გახდა, რომელიც მამის ქარიზმასა და დედის სინაზეს აერთიანებდა.



ყველა ელოდა, რომ ისინი ადრე თუ გვიან საკურთხეველთან მივიდოდნენ, მაგრამ მათთვის თავისუფლება ყველაზე ძვირფასი იყო. „ჩვენ არ გვჭირდებოდა ხელმოწერა იმის დასამტკიცებლად, რომ ერთმანეთს ვეკუთვნოდით“, - ამბობდა ჯეინი.

განშორება, რომელიც მხოლოდ ფიზიკური იყო

12 წლის შემდეგ, ჯეინი მაინც წავიდა - მას აღარ შეეძლო სერჟის თვითგანადგურებისა და ალკოჰოლიზმის ყურება. თუმცა, მათი დაშორება უფრო ლამაზი გამოდგა, ვიდრე ბევრის ქორწინება. როდესაც ჯეინს სხვა მამაკაცისგან მეორე შვილი შეეძინა, სერჟმა მას ბავშვის ტანსაცმლის ყუთი და ძვირფასი საჩუქარი გაუგზავნა ბარათით: „ჩემს მეორე შვილს - სერჟისგან“. ის სიკვდილამდე ჯეინის ოჯახის წევრად დარჩა.

ბოლო საჩუქარი და სამუდამო მშვიდობა

1991 წელს, როდესაც სერჟი გარდაიცვალა, ჯეინმა მისი კუბო თავისი ბავშვობის საყვარელი სათამაშოთი - ძაღლი „ბარნაბით“ გააცილა, რათა სერჟი იქ, მარტოობას არ შეეწუხებინა.



ეპოქა საბოლოოდ 2023 წლის ივლისში დასრულდა, როდესაც 76 წლის ჯეინ ბირკინი პარიზში, საკუთარ სახლში გარდაიცვალა. მან 32 წელი იცოცხლა სერჟის გარეშე, თუმცა მისი ყოველი ინტერვიუ და სიმღერა მაინც მასთან დიალოგი იყო. დღეს ისინი ალბათ ისევ ერთად არიან - სადღაც პარიზულ ცაში, სადაც სერჟი ისევ ეწევა თავის სიგარეტს, ჯეინი კი ისევ მისი ერთადერთი და მარადიული მუზაა.