სხვისი ცხოვრება ხშირად უფრო ლამაზი, წარმატებული და ბედნიერი გვეჩვენება, ვიდრე საკუთარი. ვიღაცას უკეთესი სამსახური აქვს, ვიღაცას - იდეალური ურთიერთობა, ვიღაცას ფინანსური თავისუფლება, მოგზაურობები და ის ცხოვრება, რომელზეც ჩვენ მხოლოდ ვოცნებობთ.

მაგრამ რამდენად ვიცით, სინამდვილეში როგორ ცხოვრობს ეს ადამიანი?

კორეელი მწერალი ჰა ვანი თავის წიგნში „მე აღარ ვცდილობ ყველაფრის მოსწრებას. რა იცვლება, როცა იდეალური ცხოვრების დევნას წყვეტ“ სწორედ ამ საკითხზე საუბრობს - შურზე, საკუთარი თავის სხვებთან შედარებაზე და იმაზე, რომ ბედნიერება ყოველთვის იმ ადამიანის ცხოვრებაში არ იმალება, რომლისაც გვშურს.

„არის ადამიანი, ვისაც მინდა, რომ ვგავდე“

მწერალი ამბობს, რომ თავადაც ჰყავს ადამიანი, რომლის ცხოვრებაზეც ზოგჯერ შურს.

ეს არის რეჟისორი ჩანგ ჰან-ჯუნი, რომლის ცხოვრების სტილზეც სამხრეთ კორეაში იმდენად ხშირად საუბრობენ, რომ გაჩნდა გამოთქმაც კი - „იცხოვრო ჩანგ ჰან-ჯუნივით“.

ერთი შეხედვით, მისი ცხოვრება ნამდვილად შეიძლება სანატრელი იყოს. მისი მეუღლე ცნობილი სცენარისტი კიმ უნ-ჰია, რომელიც არაერთი წარმატებული პროექტის ავტორია.

თუმცა ჰა ვანისთვის ყველაზე საინტერესო სწორედ მათი ურთიერთობაა.

რეჟისორი ცოლის წარმატებას საკუთარ წარმატებად აღიქვამს. მას არ აწუხებს ის, რომ მეუღლე შესაძლოა მასზე უფრო წარმატებული იყოს, პირიქით — გულწრფელად უხარია მისი მიღწევები და ხუმრობს კიდეც, რომ სიამოვნებით ხარჯავს ცოლის ფულს.

მწერლის აზრით, ეს იდეალური ურთიერთობის ერთ-ერთი მაგალითია, რადგან ოჯახური ცხოვრება ინდივიდუალური შეჯიბრი არ არის - ეს გუნდური თამაშია.

რატომ გვიჩნდება არასრულფასოვნების განცდა?

თუმცა კონკურენცია ზოგჯერ ყველაზე ახლო ადამიანებს შორისაც ჩნდება.

სხვისი წარმატების დანახვისას შეიძლება საკუთარ თავს შევადაროთ და ვიფიქროთ: „მე რატომ ვერ შევძელი?“, „მას ყველაფერი აქვს, მე კი — არა“, „რატომ გამოუვიდა და მე რატომ ვერ შევძელი?“

სწორედ აქ ჩნდება შური და არასრულფასოვნების განცდა.

ჰა ვანი კი ამბობს, რომ ჩანგ ჰან-ჯუნის მიმართ მისი შურის მიზეზი მხოლოდ წარმატებული ქორწინება არ არის.

მას თავად ამ ადამიანის ცხოვრებისადმი დამოკიდებულება ხიბლავს.

„მინდა, ასეთი მსუბუქი ადამიანი ვიყო“

მწერალი აღიარებს, რომ ყველაზე მეტად ჩანგ ჰან-ჯუნის სიმსუბუქე და ცხოვრებისადმი დამოკიდებულება მოსწონს.

მისი თქმით, მაშინაც კი, როდესაც რეჟისორსა და მის მეუღლეს სამსახური და ფული არ ჰქონდათ, ის მუდმივად არ ღელავდა და არ ცხოვრობდა შიშში.

უფრო მეტიც, მოგვიანებით იმ რთულ პერიოდს ღიმილით იხსენებდა და ამბობდა, რომ სიღარიბესაც კი ჰქონდა თავისი დადებითი მხარეები.

„ადრე მეგონა, რომ სიძლიერის ნიშანი სერიოზულობა და სიმკაცრე იყო. ახლა კი ვხვდები, რომ ნამდვილად ძლიერი ის ადამიანია, რომელმაც სიმსუბუქე და თავისუფლება იპოვა“, - წერს ჰა ვანი.

მას განსაკუთრებით მოსწონს რეჟისორის იუმორის გრძნობაც - მისი უნარი, ადამიანებს გააცინოს, გაახალისოს და გარემო უფრო მსუბუქი გახადოს.

და სწორედ ეს არის ის, რაც მწერალს სურს, რომ მისგან ისწავლოს.

მაგრამ ერთი მნიშვნელოვანი დეტალიც არსებობს

საინტერესოა, რომ ჰა ვანი იმასაც აღიარებს, რომ ჩანგ ჰან-ჯუნში ყველაფერი არ მოსწონს.

მაგალითად, მისი გარეგნობა მის გემოვნებაში არ ჯდება.

ეს თითქოს პატარა დეტალია, მაგრამ მწერლისთვის გარკვეულწილად დამამშვიდებელიც აღმოჩნდა:

იდეალურ ცხოვრებასაც კი აქვს თავისი „მაგრამ“.

ხშირად ჩვენ სხვის ცხოვრებაში მხოლოდ იმას ვხედავთ, რაც მოგვწონს. ვხედავთ ლამაზ სახლს, კარიერულ წარმატებას, მოგზაურობას, ბედნიერ ოჯახს, ძვირადღირებულ ნივთებს - მაგრამ არ ვიცით, რა ხდება კადრს მიღმა.

ყველა ერთნაირად ბედნიერებისთვის არ არის „დაპროგრამებული“?

ჰა ვანი საკუთარ თავზეც ხუმრობს და ამბობს, რომ ჩანგ ჰან-ჯუნს არასდროს განუცდია ისეთი ძლიერი შფოთვა ან დეპრესია, როგორსაც თავად იცნობს.

ამიტომ ჩნდება კითხვა: თუ ადამიანი ბუნებით უფრო მშვიდი, თავდაჯერებული და ოპტიმისტურია, მას ბედნიერად ყოფნაც უფრო მარტივად შეუძლია?

მწერალი პროფესორ სო უნ-კუკის წიგნს „ბედნიერების წარმოშობა“ იხსენებს, სადაც საუბარია იმაზე, რომ ადამიანის ბედნიერების განცდაზე გენეტიკური ფაქტორებიც ახდენს გავლენას.

ეს ნიშნავს, რომ ყველა ადამიანი ერთნაირი საწყისი პირობებით არ იბადება.

ზოგი ბუნებრივად უფრო ექსტრავერტია, ზოგი - მშვიდი, ზოგი - ოპტიმისტური, ზოგი კი უფრო მგრძნობიარე და ფიქრისკენ მიდრეკილი.

ჩვენ ერთმანეთისგან განსხვავებული ადამიანები ვართ და შესაძლოა, სწორედ ამიტომაც არ არსებობს ბედნიერების ერთი უნივერსალური ფორმულა.

ცხოვრება სამართლიანი არ არის - და ეს უნდა მივიღოთ

მწერალი ერთ საკმაოდ უხერხულ, მაგრამ რეალურ აზრამდეც მიდის: ცხოვრება ყოველთვის სამართლიანი არ არის.

ზოგი უკეთესი პირობებით იბადება. ზოგს მეტი შესაძლებლობა აქვს, ზოგს — მეტი ნიჭი, უკეთესი გარეგნობა, ძლიერი ოჯახური მხარდაჭერა ან ფინანსური რესურსი.

ჩვენ ამის შეცვლა ყოველთვის არ შეგვიძლია.

მაგრამ შეგვიძლია შევცვალოთ ის, თუ როგორ ვუყურებთ საკუთარ ცხოვრებას.

ჰა ვანისთვის ამის მიღება გარკვეულწილად შვების მომტანი აღმოჩნდა.

როცა ადამიანი მუდმივად ცდილობს, სხვას დაეწიოს, სხვისი ცხოვრება გაიმეოროს და საკუთარი თავი სხვის სტანდარტებს მოარგოს, ის შესაძლოა მუდმივად უკმაყოფილო დარჩეს.

რადგან ყოველთვის გამოჩნდება ვიღაც, ვისაც უფრო დიდი სახლი, მეტი ფული, უკეთესი სამსახური, უფრო ლამაზი სხეული, მეტი მოგზაურობა ან „იდეალური“ ურთიერთობა აქვს.

იქნებ სხვისი ცხოვრება საერთოდ არ გვჭირდება?

სხვისი წარმატება შეიძლება გვშურდეს. ეს ადამიანური გრძნობაა.

მაგრამ მნიშვნელოვანია, რას ვაკეთებთ ამ გრძნობასთან.

შეიძლება სხვის ცხოვრებას შევხედოთ და ვიფიქროთ: „რატომ არ მაქვს მე ეს?“

ან შეიძლება ვიკითხოთ: „რა მომწონს მის ცხოვრებაში და შემიძლია თუ არა ამის ნაწილი ჩემს ცხოვრებაშიც შევქმნა?“

ეს ორი სრულიად განსხვავებული მიდგომაა.

შესაძლოა, სხვისი ცხოვრების შური ზოგჯერ იმის მანიშნებელიც იყოს, რომ თავად რაღაც გვაკლია და ამის აღმოჩენა შეგვიძლია.

თუმცა საბოლოოდ ყველაზე რთული სწორედ ის არის, რომ სხვისი ცხოვრების ასლის შექმნის მცდელობა შევწყვიტოთ.

რადგან ის ცხოვრება, რომელსაც სოციალური ქსელებიდან, ფოტოებიდან და გარედან ვუყურებთ, მხოლოდ ერთი კადრია.

ჩვენ კი საკუთარ ცხოვრებას ყველა კადრით ვხედავთ - კარგითაც, ცუდითაც, წარუმატებლობითაც და შიშებითაც.

ამიტომ, სანამ იფიქრებთ, რომ ვიღაცას თქვენზე უკეთესი ცხოვრება აქვს, გახსოვდეთ: თქვენ სხვის ცხოვრებას გარედან უყურებთ, საკუთარ ცხოვრებას კი შიგნიდან იცნობთ.

და შესაძლოა, სწორედ ამიტომ გეჩვენებათ, რომ სხვას ყველაფერი აქვს.