ურთიერთობები ზოგჯერ ისე ძლიერ გვაკავშირებს ადამიანებთან, რომ მათი დასრულება წლების მერეც გვიჭირს.

ეს შეიძლება მოხდეს როგორც დაშორების, ისე საყვარელი ადამიანის გარდაცვალების შემდეგ. რატომ ვეჭიდებით წარსულს და ნიშნავს თუ არა წინსვლა ყველაფრის დავიწყებას?

რატომ გვიჭირს დაშორების შემდეგ წარსულის დატოვება?

„დაშორების შემდეგ უბრალოდ დაივიწყე“ - ასეთი რჩევები ხშირად უფრო გვაღიზიანებს, ვიდრე გვეხმარება. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ურთიერთობა მნიშვნელოვანი და ხანგრძლივი იყო.

ფსიქოთერაპევტის თქმით, ასეთ დროს ადამიანს დანაკარგის გადატანა და მიღება სჭირდება. განსაკუთრებით მძიმეა მოულოდნელი დაშორება, როცა ერთ-ერთი პარტნიორი ამას არ ელოდა და თავს უარყოფილად გრძნობს.

თუ ურთიერთობას ღალატი ან ტყუილი ახლდა, კიდევ ერთი პრობლემა ჩნდება - ნდობის დაკარგვა. მნიშვნელობა აქვს იმასაც, როგორ დასრულდა ურთიერთობა და რამდენად შეძლო ადამიანმა მომხდარის მიღება.

მისი თქმით, წარსულში ჩარჩენის ნაცვლად მნიშვნელოვანია დანაკარგის გადატანა და ამ ადამიანთან კავშირის ახალი ფორმის პოვნა.

დავიწყება აუცილებელი არ არის

ფსიქოთერაპევტს უფრო ახლოს მიაჩნია იდეა - „კვლავ უთხრა გამარჯობა“ - ვიდრე ადამიანის ან ურთიერთობის უბრალოდ წარსულში დატოვება.

ეს ნიშნავს არა მოგონებების წაშლას, არამედ იმის გააზრებას, თუ რა იყო ეს ურთიერთობა ჩვენთვის, რა მოგვიტანა და რა დაგვრჩა მის შემდეგ.

მაგალითად, შეგვიძლია საკუთარ თავს ვუთხრათ: „ეს იყო ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვანი პერიოდი. ჩვენ ერთად ბევრი რამ გამოვიარეთ, მაგრამ ახლა ჩვენი გზები გაიყო. ჩემი ცხოვრება გაგრძელდა და მომავალში შესაძლოა ახალი ადამიანიც შევხვდე.“

მნიშვნელოვანია მოგონებების გადახედვაც — გავარჩიოთ, რისი შენარჩუნება გვინდა და რის დატოვება წარსულში. შეიძლება აღმოვაჩინოთ, რომ ურთიერთობიდან რაღაც ღირებული მაინც გამოგვყვა: ახალი ჩვევა, გამოცდილება, საკუთარი თავის უკეთ გაცნობა ან ცხოვრების განსხვავებული ხედვა.

ვის უჭირს წარსულთან გამკლავება ყველაზე მეტად?

უფრო რთულია იმ ადამიანებისთვის, ვისაც მოულოდნელი დაშორება, ღალატი ან რთული გარემოებები შეხვდათ. მაგალითად, როცა ოჯახში ბავშვებია, ფინანსური სირთულეებია ან ადამიანს მარტო დარჩენის ეშინია.

მხარდაჭერის არქონაც დიდ როლს თამაშობს. როცა გვერდით არავინ გვყავს, ვისთანაც საკუთარ განცდებზე საუბარი შეგვიძლია, ტკივილთან გამკლავება უფრო რთულდება.

ფსიქოთერაპევტის თქმით, განსაკუთრებით უჭირთ წარსულიდან გათავისუფლება ადამიანებს, რომლებსაც მიჯაჭვულობის არასტაბილური სტრატეგიები აქვთ. ზოგიერთები ნებისმიერ ფასად ცდილობენ ყოფილი პარტნიორის დაბრუნებას, სხვები კი გარეგნულად თითქოს მშვიდად არიან, თუმცა შინაგანად ურთიერთობების მიმართ ნდვას კარგავენ და წლების განმავლობაში ახალ კავშირს ვერ ქმნიან.

როცა საქმე საყვარელი ადამიანის გარდაცვალებას ეხება

გარდაცვალებასთან დაკავშირებულ მწუხარებას კიდევ ერთი მძიმე სიტყვა ახლავს - „აღარასდროს“.

აღარასდროს შეეხები მას, აღარასდროს დაელაპარაკები, ვეღარ გაიგებს, როგორ შეიცვალა შენი ცხოვრება. ამასთან ერთად ადამიანი საკუთარ სიკვდილიანობასაც უფრო მძაფრად აცნობიერებს.

ზოგჯერ ადამიანი იმდენად ძლიერ ებღაუჭება დაკარგულ კავშირს, რომ გარდაცვლილის ოთახს უცვლელად ინარჩუნებს ან თავს უფლებას არ აძლევს, კვლავ გაიხაროს. ფსიქოთერაპევტის თქმით, ასეთ შემთხვევაში მწუხარებას მეტი ადგილი უნდა მიეცეს და არა პირიქით - ადამიანს არ უნდა მოვთხოვოთ, სწრაფად „დაივიწყოს“ მომხდარი.

რას ნიშნავს საბოლოოდ „გაშვება“?

მწუხარებას კონკრეტული ვადა არ აქვს. წარსული შეიძლება ადამიანზე სიცოცხლის ბოლომდე ახდენდეს გავლენას.

მთავარია, ეს გავლენა ცხოვრების გაგრძელების წინააღმდეგ აღარ მიდიოდეს. გაშვება დავიწყებას არ ნიშნავს - ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ ვწყვეტთ, რა გვინდა დავიტოვოთ ამ ურთიერთობიდან და რასთან გვინდა, რომ მომავალშიც დაკავშირებული ვიყოთ.

შეგვიძლია წარსული გვიყვარდეს და მაინც გავაგრძელოთ ცხოვრება.