ბევრ ჩვენგანს ჰქონია მომენტი, როცა რაღაც შეცდომას ვუშვებთ და უცებ, შინაგანად მშობლის ნაცნობი, მკაცრი ხმა გვესმის: „ხომ გეუბნებოდი?“, „ყოველთვის ასე გემართება!“. ფსიქოლოგები ამბობენ, რომ ბავშვობა არის პერიოდი, როცა ჩვენი ქვეცნობიერი „პროგრამირდება“. ფრაზები, რომლებიც მაშინ უწყინარი გვეგონა, ზრდასრულ ასაკში ჩვენს წარმატებას, ურთიერთობებსა და თვითშეფასებას განსაზღვრავს.

მოდით, გადავხედოთ ყველაზე გავრცელებულ „პროგრამებს“, რომლებიც ჩვენს ცხოვრებას ჩუმად მართავენ:

1. „ნახე, სხვები როგორ ახერხებენ...“

შედეგი ზრდასრულობაში: მუდმივი შედარება და შური. როცა ბავშვს სხვას ადარებენ, მას უყალიბდება განცდა, რომ თავად „არასაკმარისად კარგია“. ზრდასრულ ასაკში ასეთი ადამიანი ვერასოდეს ტკბება საკუთარი მიღწევებით, რადგან ყოველთვის არსებობს ვიღაც, ვინც მასზე „უკეთესია“. ეს არის მარადიული რბოლა, რომელშიც გამარჯვებული არ არსებობს.

2. „ნუ ყვირი, ნუ ტირი, ნუ ბრაზობ!“

შედეგი ზრდასრულობაში: ემოციური გაუცხოება და ჯანმრთელობის პრობლემები. ემოციების აკრძალვა ბავშვს ასწავლის, რომ გრძნობების გამოხატვა სახიფათოა. შედეგად, ზრდასრულ ასაკში ჩვენ გვიჭირს პარტნიორთან გულახდილი საუბარი, ვინახავთ წყენას შიგნით და საბოლოოდ, ეს ყველაფერი ფსიქოსომატურ დაავადებებსა თუ მოულოდნელ „აფეთქებებში“ ვლინდება.

3. „შენ გარეშეც ბევრი საზრუნავი მაქვს“

შედეგი ზრდასრულობაში: ზედმეტი დამოუკიდებლობა და „უხილავობის“ განცდა. თუ ბავშვს აგრძნობინებდნენ, რომ მისი პრობლემები მეორეხარისხოვანია, ის იზრდება ადამიანად, რომელსაც დახმარების თხოვნის ეშინია. „მე ყველაფერს თავად გავაკეთებ“ - ეს ხშირად არა სიძლიერის, არამედ იმის ნიშანია, რომ ადამიანს არ სჯერა, რომ მისი დახმარება ვინმეს მოუნდება.

4. „ოღონდ შენ იყავი კარგად და მე მეტი არაფერი მინდა“

შედეგი ზრდასრულობაში: მუდმივი დანაშაულის გრძნობა. ეს ერთი შეხედვით სიყვარულით სავსე ფრაზაა, თუმცა ბავშვისთვის ის უმძიმესი ტვირთია. ის ხდება პასუხისმგებელი მშობლის ბედნიერებაზე. ზრდასრულ ასაკში ასეთი ადამიანი საკუთარ სურვილებს ყოველთვის სხვისი კომფორტის გამო სწირავს, რადგან ეშინია, რომ მისი „კარგად ყოფნა“ სხვას აზარალებს.

5. „აბა, შენ იცი, არ შეგვარცხვინო!“

შედეგი ზრდასრულობაში: პერფექციონიზმი და მარცხის შიში. ეს ფრაზა ბავშვს აიძულებს იცხოვროს სხვისი მოლოდინების დასაკმაყოფილებლად. ზრდასრულ ასაკში ნებისმიერი მცირე შეცდომა მისთვის კატასტროფის ტოლფასია, რადგან ქვეცნობიერად ისევ იმ „მშობლის“ იმედგაცრუების ეშინია.

როგორ შევწყვიტოთ წარსულის ხმებით ცხოვრება?

ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაბიჯი გაცნობიერებაა. როცა მორიგ ჯერზე საკუთარ თავს გაუბრაზდებით ან დახმარების თხოვნის მოგერიდებათ, ჰკითხეთ საკუთარ თავს: „ეს მართლა ჩემი აზრია, თუ ვიღაცის ნათქვამი ფრაზა, რომელიც ჩამრჩა?“

ჩვენ არ შეგვიძლია შევცვალოთ ჩვენი ბავშვობა, მაგრამ შეგვიძლია შევცვალოთ ის, თუ როგორ ველაპარაკებით საკუთარ თავს დღეს. თქვენ აღარ ხართ ის პატარა ბავშვი, ვისაც შეფასება სჭირდება - თქვენ ხართ ზრდასრული, ვისაც აქვს უფლება იყოს არასრულყოფილი, ჰქონდეს ემოციები და იცხოვროს საკუთარი წესებით.