„საკუთარი თავი პირველ ადგილზე უნდა დააყენოთ“ - ამ ფრაზას დღეს ყველგან ვისმენთ. თუმცა რეალურ ცხოვრებაში ამის გაკეთება არც ისე მარტივია. ვინ არიან „სენდვიჩის თაობის“ წარმომადგენლები და რატომ აღმოჩნდნენ ისინი ვალდებულებების ჩაკეტილ წრეში?

თუ მუდმივად სხვებზე ზრუნავ, საკუთარი თავისთვის საბოლოოდ არც დრო გრჩება და არც ძალა. „სენდვიჩის თაობა“ სწორედ ის ადამიანებია, რომლებიც ერთდროულად ზრუნავენ ასაკოვან მშობლებზე და შვილებზე, რომლებიც ჯერ კიდევ საჭიროებენ მათ მხარდაჭერას.

ვინ არის „სენდვიჩის თაობა“?

„სენდვიჩის თაობას“ დაახლოებით 40-დან 65 წლამდე ადამიანები მიეკუთვნებიან, რომლებიც ერთდროულად ეხმარებიან ასაკოვან მშობლებს და არასრულწლოვან ან უკვე ზრდასრულ შვილებს.

სახელიც სწორედ აქედან მოდის - ისინი ორ თაობას შორის არიან „მოქცეული“, როგორც სენდვიჩის შიგთავსი, და ორმაგ პასუხისმგებლობას იღებენ.

ტერმინი 1981 წელს სოციალურმა მუშაკმა დოროთი მილერმა გამოიყენა. თავდაპირველად ის 30-40 წლის ქალებს აღწერდა, რომლებიც ერთდროულად შვილებსა და ასაკოვან მშობლებზე ზრუნავდნენ. დღეს ეს ასაკობრივი ჯგუფი გაფართოვდა - ადამიანები უფრო დიდხანს ცხოვრობენ, შვილებს მოგვიანებით აჩენენ და ახალგაზრდებიც უფრო გვიან ტოვებენ მშობლების სახლს.

რატომ აღმოჩნდნენ ამ მდგომარეობაში განსაკუთრებით ქალები?

დიდი ხნის განმავლობაში „სუპერგმირ ქალად“ ითვლებოდა ის, ვინც ყველაფრის მოსწრებას ახერხებდა - სამსახურის, შვილების, ოჯახის, მეგობრებისა და საკუთარი თავის.

თუმცა რეალური „სუპერგმირები“ ხშირად სწორედ „სენდვიჩის თაობის“ ქალები არიან. მათ არა მხოლოდ საოჯახო საქმეების შესრულება და ემოციური მხარდაჭერა უწევთ, არამედ ერთდროულად ზრუნავენ მშობლებზეც და შვილებზეც.

კვლევის მიხედვით, 35-დან 65 წლამდე მამაკაცების 80% ახლობლებზე ზრუნვის პასუხისმგებლობას მეუღლეებს აბარებს.

ასაკი კარიერასაც ართულებს

45 წლის შემდეგ კარიერული ზრდის შესაძლებლობები მცირდება, მაშინ როცა ფინანსური საჭიროებები ერთდროულად სამ მხარეს უკავშირდება - საკუთარ თავს, მშობლებსა და შვილებს.

ამას ემატება ასაკობრივი დისკრიმინაციაც. ზოგიერთ ქალს დაწინაურებაზე უარს ეუბნებიან იმ ვარაუდით, რომ ოჯახური პასუხისმგებლობების გამო სამსახურს საკმარის დროს ვერ დაუთმობს.

ამასთან, მშობლებზე ზრუნვა თავადაც დიდ დროსა და ენერგიას მოითხოვს. ზოგჯერ დამატებით შვილიშვილებზე ზრუნვაც უწევთ.

როცა სხვებისთვის ცხოვრებას საკუთარი თავის ფასი აქვს

საკუთარი ცხოვრების მუდმივად სხვებისთვის მიძღვნამ შეიძლება გამოიწვიოს:

• გაზრდილი შფოთვა და დეპრესია;
• უიმედობისა და ძალისხმევის ამაოების განცდა;
• გადაჭარბებული პასუხისმგებლობის გრძნობა;
• მოტივაციისა და საკუთარი ცხოვრებით ინტერესის დაკარგვა;
• თავისუფალი დროის დეფიციტი;
• ემოციური გადაწვა და ქრონიკული გამოფიტვა;
• ოჯახში ურთიერთობისა და კონფლიქტების პრობლემები.

საკუთარ თავზე ზრუნვა არ ნიშნავს ოჯახის წევრების მიტოვებას. მთავარი ბალანსია - არც საკუთარი ცხოვრების სრულად დათმობა და არც სხვების საჭიროებების უგულებელყოფა.

თუ ადამიანი გრძნობს, რომ ვალდებულებებში „სენდვიჩივით“ არის მოქცეული და დახმარება სჭირდება, გამოსავალი ერთია - ილაპარაკოს.

ოჯახთან უნდა განიხილოს, რომ არსებული მდგომარეობა აღარ მუშაობს. შვილებს შეუძლიათ ბებია-ბაბუებზე ზრუნვაში დახმარება, ხოლო უფროს თაობას - უმცროსი თაობის მხარდაჭერა.

სენდვიჩის მთავარი ხიბლი ისაა, რომ ის წასახემსებლად მიირთვა და არა ის, რომ საუზმედ, სადილად და ვახშმად ერთადერთი საკვები გახადო.