90-იან წლებში ბავშვობა ბევრისთვის უდარდელ პერიოდთან ასოცირდება. ინტერნეტი ჯერ კიდევ არ იყო ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილი, ბავშვები მეტ დროს გარეთ ატარებდნენ, მშობლების ყურადღებასაც ხშირად გრძნობდნენ. თუმცა დღეს, როცა ეს თაობა ზრდასრულ ცხოვრებას აფასებს, ხვდება, რომ აღზრდის ზოგიერთი მიდგომა არც ისე სასარგებლო ყოფილა.

მილენიალები იხსენებენ, რომ მათგან ყოველთვის საუკეთესო შედეგებს ელოდნენ, ემოციების გამოხატვას კი ხშირად სისუსტედ მიიჩნევდნენ. აი, აღზრდის 11 თავისებურება, რომელსაც 90-იან წლებში გაზრდილი ადამიანები დღეს კრიტიკულად უყურებენ.

1. ზედმეტი ზეწოლა სწავლასა და წარმატებაზე

კარგი ნიშნები საკმარისი არ იყო. ბავშვებისგან ელოდნენ, რომ საუკეთესო მოსწავლეები იქნებოდნენ, სპორტშიც წარმატებას მიაღწევდნენ და სასკოლო სპექტაკლებშიც მთავარ როლებს შეასრულებდნენ. მათ ხშირად უნერგავდნენ აზრს, რომ წარმატებული მომავლის ერთადერთი გზა უნივერსიტეტში ჩაბარება იყო.

თუმცა ზრდასრულ ასაკში ბევრმა აღმოაჩინა, რომ კარგი განათლება ფინანსური სტაბილურობისა და პროფესიული წარმატების გარანტია სულაც არ ყოფილა. ამასთან, ბავშვობაში განცდილი მუდმივი წნეხი სამსახურშიც გაჰყვათ. Deloitte-ის 2024 წლის კვლევის მიხედვით, მილენიალების 45 პროცენტი სამსახურში გადაღლილობასა და ემოციურ გამოფიტვას განიცდის.

2. ფსიქოლოგიური პრობლემების უგულებელყოფა

ბავშვობაში ბევრ მილენიალს ასწავლიდნენ, რომ ფსიქოლოგთან მისვლა პრობლემის ან სისუსტის ნიშანი იყო. უფროსი თაობის წარმომადგენლები ხშირად მიიჩნევდნენ, რომ ადამიანს სირთულეებთან გამკლავება საკუთარი ძალებით უნდა შესძლებოდა.

შედეგად, ბავშვები საჭირო მხარდაჭერას ვერ იღებდნენ და ემოციებთან გამკლავებაც უჭირდათ. Deloitte-ის კვლევაში მილენიალების 35 პროცენტი ამბობს, რომ ხშირად განიცდის შფოთვასა და სტრესს. მიუხედავად ამისა, ბევრს დღესაც უჭირს ფსიქოლოგიურ პრობლემებზე ღიად საუბარი.

3. ემოციების გამოხატვის გამო შერცხვენა

90-იან წლებში გაზრდილ ბიჭებს განსაკუთრებით ხშირად ეუბნებოდნენ, რომ არ უნდა ეტირათ და ძლიერი უნდა ყოფილიყვნენ. გოგონებს კი ემოციების დამალვასა და სხვების საჭიროებების საკუთარ სურვილებზე წინ დაყენებას ასწავლიდნენ.

ბავშვებს უჩნდებოდათ განცდა, რომ მგრძნობიარობა სისუსტე იყო. შედეგად, ბევრს ზრდასრულ ასაკშიც უჭირს საკუთარი გრძნობების გამოხატვა და სხვებთან ემოციური სიახლოვის დამყარება.

4. გარეგნობის არარეალური სტანდარტები

90-იან წლებში გაზრდილ გოგონებზე დიდი გავლენა ჰქონდა მოდის ჟურნალებსა და ცნობილ ადამიანებს. მოგვიანებით, ინტერნეტის გავრცელებასთან ერთად, სილამაზის სტანდარტები კიდევ უფრო გამკაცრდა.

2000-იან წლებში პოპვარსკვლავების გარეგნობას მუდმივად განიხილავდნენ. მაგალითად, ბრიტნი სპირსის სხეული ხშირად ხდებოდა კრიტიკისა და განხილვის საგანი. მსგავსი მოთხოვნები ჩვეულებრივ გოგონებზეც ვრცელდებოდა.

მათგან გამხდარი, უნაკლო გარეგნობისა და იდეალური სხეულის შენარჩუნებას ელოდნენ. დღეს ბევრი მილენიალი ცდილობს, ბავშვობიდან ჩამოყალიბებული ეს დამოკიდებულება შეცვალოს და საკუთარი სხეული უფრო მეტად მიიღოს.

5. პირადი საზღვრების დაცვა არ ასწავლეს

ბევრი ადამიანი დღესაც ცდილობს, ყველას სურვილი გაითვალისწინოს და უარის თქმა უჭირს. მიზეზი შესაძლოა ბავშვობაში მიღებული აღზრდა იყოს, როცა საკუთარი საჭიროებების დაცვას სათანადო ყურადღება არ ექცეოდა.

პირადი საზღვრების არარსებობა ხშირად წყენისა და უკმაყოფილების მიზეზი ხდება. ადამიანი სხვებს ზედმეტად ბევრს უთმობს, საკუთარ თავზე იღებს სხვის პასუხისმგებლობას და ბოლოს თავს დაუფასებლად გრძნობს.

6. ზედმეტი შრომისთვის შექება

მილენიალებს ბავშვობიდან ასწავლიდნენ, რომ წარმატება მუდმივ შრომასა და შედეგებზე იყო დამოკიდებული. მათ ხშირად აქებდნენ იმის გამო, რომ ბევრს სწავლობდნენ, ყველაფერს ასწრებდნენ და საკუთარ თავს მაქსიმალურად ტვირთავდნენ.

დასვენება კი ზოგჯერ სიზარმაცედ აღიქმებოდა. ამ დამოკიდებულებამ ზრდასრულ ცხოვრებაშიც იჩინა თავი - ბევრს უჭირს გაჩერება და დასვენების უფლების საკუთარ თავზე მიცემა. დღეს ისინი ცდილობენ, გააცნობიერონ, რომ შრომასთან ერთად დასვენებაც აუცილებელია.

7. ბავშვების გადატვირთული განრიგი

მილენიალების ბავშვობა ხშირად უამრავი აქტივობით იყო სავსე. სკოლის გარდა მათ დამატებით მეცადინეობებზე, სპორტულ წრეებსა და მუსიკის გაკვეთილებზე სიარული უწევდათ. კარგი ნიშნებიც კი საკმარისი არ იყო - ბავშვებისგან ყველგან წარმატებას ელოდნენ.

თავისუფალი დრო ხშირად ფუჭად დაკარგულ დროდ მიიჩნეოდა. შედეგად, ბევრმა ვერ ისწავლა დასვენება და სამსახურსა თუ პირად ცხოვრებას შორის ბალანსის დაცვა.

8. ზედმეტად მზრუნველი და მკაცრი კონტროლის მქონე მშობლები

მილენიალების ბევრი მშობელი შვილების უსაფრთხოებაზე განსაკუთრებულად ზრუნავდა. თუმცა ზოგჯერ ეს ზრუნვა ზედმეტ კონტროლში გადაიზრდებოდა. მშობლები ცდილობდნენ, ბავშვები ყველა სირთულისგან დაეცვათ და მათ ნაცვლადაც კი იღებდნენ გადაწყვეტილებებს.

ასეთი აღზრდის ერთ-ერთი ფორმაა ე.წ. „ვერტმფრენის მშობლობა“ - როდესაც მშობლები შვილების ცხოვრებაში მუდმივად ერევიან და ყველაფერს აკონტროლებენ.

ფსიქოლოგ ჰოლი შიფის განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ მშობლებს კარგი განზრახვა აქვთ, ზედმეტმა მზრუნველობამ შესაძლოა ბავშვებს დამოუკიდებლობისა და სირთულეებთან გამკლავების უნარი შეუზღუდოს.

9. სტრესის ნორმად ქცევა

მილენიალებს ხშირად ასწავლიდნენ, რომ სირთულეები ჩუმად უნდა გადაეტანათ და ნებისმიერ ფასად გაეგრძელებინათ გზა. გადაღლილობა თითქოს იმის ნიშანი იყო, რომ ბევრს შრომობდნენ და წარმატებისკენ მიდიოდნენ.

ლიდერობის მწვრთნელი ტარა კერმიე აღნიშნავს, რომ ამ თაობისთვის დამახასიათებელი იყო მიდგომა - „უბრალოდ გაუძელი“. თუმცა მუდმივმა სტრესმა და საკუთარ თავზე ზედმეტი დატვირთვის აღებამ მათი კეთილდღეობა დააზარალა.

10. გენდერული სტერეოტიპებით აღზრდა

90-იან წლებში ბავშვებს ხშირად მკაცრად განსაზღვრულ გენდერულ როლებს არგებდნენ. ბიჭებს ეუბნებოდნენ, რომ არ უნდა ეტირათ და ემოციები არ გამოეხატათ. გოგონებს კი ასწავლიდნენ, რომ თავაზიანები ყოფილიყვნენ, სხვების სურვილები გაეთვალისწინებინათ და საკუთარი ინტერესები ხშირად უკანა პლანზე გადაეწიათ.

დღეს მილენიალები მიიჩნევენ, რომ ბავშვობაში მათ მეტი თავისუფლება უნდა ჰქონოდათ საკუთარი ხასიათის, ინტერესებისა და იდენტობის ჩამოსაყალიბებლად.

11. მომავლისთვის, რომელიც რეალობაში არ დახვდათ, მომზადება

მილენიალებს ე.წ. „ამერიკული ოცნების“ სჯეროდათ - კარგი განათლება, სამსახური და შრომა ფინანსური კეთილდღეობის გარანტი უნდა ყოფილიყო. თუმცა ზრდასრულ ასაკში ბევრმა სრულიად განსხვავებული რეალობა აღმოაჩინა.

საცხოვრებელი სახლის შეძენა ბევრისთვის მიუწვდომელი გახდა, ფინანსური ვალდებულებები კი სულ უფრო გაიზარდა. ზოგიერთს ხელფასი მხოლოდ ყოველდღიური ხარჯების დასაფარად ჰყოფნის.

ამერიკის ფსიქოლოგთა ასოციაციის კვლევის მიხედვით, 35-44 წლის ადამიანების 77 პროცენტი ფინანსურ შფოთვას განიცდის და ამბობს, რომ ეს განცდა მათ ყოველდღიურ ცხოვრებაზე მნიშვნელოვნად მოქმედებს.

ამიტომ მილენიალების იმედგაცრუება მხოლოდ იმაში არ მდგომარეობს, რომ ზრდასრულობა ისეთი არ აღმოჩნდა, როგორსაც ბავშვობაში წარმოიდგენდნენ. მათ მიაჩნიათ, რომ მშობლებმა და საზოგადოებამ იმ სამყაროსთვის მოამზადეს, რომელიც დღეს უკვე აღარ არსებობს.