როდესაც ორსულობაზე ვსაუბრობთ, ხშირად აქცენტს მხოლოდ ფიზიოლოგიურ პროცესებზე ვაკეთებთ: ჩასახვა, ემბრიონის განვითარება, ჰორმონალური ცვლილებები და მომზადება მშობიარობისთვის. თუმცა, ფსიქოანალიტიკური თერაპევტები მიიჩნევენ, რომ ორსულობა გაცილებით მეტია, ვიდრე უბრალოდ „ბავშვის ტარება“. ეს არის პერიოდი, როდესაც ქალის სხეული ერთდროულად მასაც ეკუთვნის და სხვასაც; დრო, როდესაც ის საკუთარ ფსიქოლოგიურ იდენტობას ხელახლა განსაზღვრავს.

დიალოგი უხილავთან: როგორ „ქმნის“ დედა შვილს

ბევრს ჰგონია, რომ ორსულობა მხოლოდ ტრანზიტული ფაზაა ნამდვილი ცხოვრების დაწყებამდე. სინამდვილეში, სწორედ ამ დროს, როდესაც დედისა და ბავშვის სხეული ერთი მთლიანობაა, მათ შორის ურთიერთქმედება მაქსიმალურ ინტენსივობას აღწევს.



ქალი შვილთან განსაკუთრებულ კავშირს მის დაბადებამდე აშენებს: ესაუბრება მას, არქმევს სახელებს, წარმოიდგენს მის ხასიათს, ეხება მუცელს და ამზადებს სივრცეს მისთვის.

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ის ათავისუფლებს ადგილს ბავშვისთვის საკუთარ სახლში, გონებასა და ცხოვრებაში.

მიუხედავად იმისა, რომ ეს ცალმხრივი დიალოგია (ნაყოფი გაცნობიერებულად ვერ პასუხობს), ეს ურთიერთობა ხდება მომავალი მიჯაჭვულობის საფუძველი. კვლევები აჩვენებს, რომ სწორედ პრენატალური კავშირი - რეაქცია დედის გულისცემასა და ხმაზე - არის ბავშვის სოციალიზაციის პირველი ეტაპი.

ორი ერთ სხეულში: როცა „მე“ იყოფა

ორსულობა აჩენს პარადოქსულ განცდას - „უცხოს“ არსებობას საკუთარი სხეულის ცენტრში. ცნობილი ფსიქოანალიტიკოსები ამ გამოცდილებას აღწერს, როგორც „გახლეჩილ იდენტობას“, სადაც „მე“-ს ერთიანობა ირღვევა.



ქალის ქსოვილები იჭიმება, მოცულობა იზრდება, ორგანიზმში სითხეების რიტმი იცვლება. სხეული აღარ ეკუთვნის მხოლოდ მას - შიგნით იზრდება სხვა, რომლის მოძრაობების იგნორირება შეუძლებელია. ფილოსოფოსი მორის მერლო-პონტი ორსულობას აღწერს, როგორც შეხვედრას: აქ აღარ არსებობს მხოლოდ საკუთარი სხეულის განცდა, არამედ ჩნდება „ჩვენ“, სადაც დედისა და შვილის შეგრძნებები ერთი სასიცოცხლო ძალის ორი მხარეა.

იდენტობის კრიზისი და ცვლილებების შიში

ორსულობა ხშირად იწვევს ღრმა შფოთვას. მთელი ცხოვრება ადამიანი მიილტვის ავტონომიისკენ, მაგრამ უცებ ქალი ხდება „მრავალფეროვნება“, რომელიც საკუთარ თავში სხვა სიცოცხლეს ატარებს. ის სიტყვასიტყვით არის მიჯაჭვული მომავალ შვილზე ჭიპლარით.



ფსიქოანალიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ არსებობს დიდი განსხვავება დაორსულების სურვილსა და იმ მისწრაფებას შორის, რომ სამყაროს აჩუქო ადამიანი და გახდე მისი დედა. პირველი ორსულობა განსაკუთრებით ხშირად აღიქმება, როგორც იდენტობის კრიზისი, რადგან ხდება გადასვლა დამოუკიდებელი სუბიექტიდან სრულიად ახალ როლში - დედის სტატუსში.

მხარდაჭერის ძალა

ამ პერიოდში ქალს განსაკუთრებული ადაპტაცია და გარშემომყოფების მხარდაჭერა სჭირდება. ფსიქოლოგების თქმით, ამ დროს ფასდაუდებელია მომავალი დედის საკუთარ დედასთან ურთიერთობა და ოჯახის წევრების თანადგომა. როგორიც არ უნდა იყოს გარეგანი გარემოებები, ორსულობისას ყალიბდება განსაკუთრებული ფსიქიკური რეალობა, რომელიც საფუძველს უყრის მომავალ დედობას.

მიუხედავად ტექნოლოგიური განვითარებისა, ორსულობა მაინც რჩება მისტიკურ და ექსტრემალურ გამოცდილებად. სწორედ ეს ღრმა ფსიქიკური ცვლილებები და სხეულის ახლებური აღქმა ქმნის იმ ემოციურ ბაზისს, რასაც შემდგომში უპირობო სიყვარული და დედობრივი მზრუნველობა ჰქვია.