დანიის სამეფო კარის ისტორიაში 2018 წლის 13 თებერვალი მხოლოდ გლოვის დღე არ ყოფილა. ეს იყო დღე, როდესაც დასრულდა ერთი ადამიანის ნახევარსაუკუნოვანი ბრძოლა აღიარებისთვის.



პრინცი ჰენრიკი, დედოფალ მარგრეტე II-ის მეუღლე, 83 წლის ასაკში გარდაიცვალა, თუმცა მანამდე მოასწრო ისეთი გადაწყვეტილების მიღება, რომელმაც 450-წლიანი მყარი ტრადიცია დაამსხვრია.

ფრანგი არისტოკრატი დანიურ „სიცივეში“

ანრი დე ლაბორდ დე მონპეზა, ფრანგი დიპლომატი და არისტოკრატი, მომავალ დედოფალს 1960-იან წლებში ლონდონში შეხვდა. მათი სიყვარული ერთი ნახვით დაიწყო. როდესაც ისინი 1967 წელს დაქორწინდნენ, ანრიმ ყველაფერი დათმო:



შეიცვალა სახელი (გახდა ჰენრიკი), მიატოვა კარიერა, შეიცვალა რელიგია და დაიწყო მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე რთული ენის, დანიურის სწავლა.
თუმცა, დანიამ ის ბოლომდე მაინც ვერ მიიღო. მისი ფრანგული აქცენტი ხშირად ხდებოდა დაცინვის საგანი, ხოლო მისი დახვეწილი, სამხრეთული მანერები ხშირად ეჩვენებოდათ ზედმეტად „არაპროპორციულად“ ჩრდილოური თავშეკავებულობისთვის.

„ნომერი მეორე“ თუ „ნომერი მესამე“?

ჰენრიკის მთავარი ტკივილი ტიტული იყო. მას შემდეგ, რაც მარგრეტე 1972 წელს ტახტზე ავიდა, ჰენრიკი მხოლოდ „პრინც-კონსორტი“ გახდა. ის ღიად ამბობდა, რომ ეს უსამართლობა იყო. „ყველა დედოფლის ქმარს ისტორიაში მეფედ მოიხსენიებდნენ, მე კი მხოლოდ პრინცი ვარ,“ - ჩიოდა ის.



კონფლიქტმა პიკს 2002 წელს მიაღწია, როდესაც ერთ-ერთ ოფიციალურ მიღებაზე, დედოფლის არყოფნის გამო, მასპინძლობა არა ჰენრიკს, არამედ მის შვილს, კრონპრინც ფრედერიკს დაავალეს. განაწყენებულმა ჰენრიკმა დანია მიატოვა და საფრანგეთში, საკუთარ ვენახებში გაიქცა. „წლების განმავლობაში დანიის ნომერი მეორე ვიყავი და ამას ვეგუებოდი, მაგრამ არ მინდა ვიყო ნომერი მესამე საკუთარ ოჯახში,“ - განაცხადა მაშინ მან.

ბოლო აკორდი: უარი საერთო სამარხზე

2017 წელს, სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე, ჰენრიკმა მსოფლიო შოკში ჩააგდო: მან განაცხადა, რომ არ სურდა მეუღლის გვერდით დაკღძალვა.

როსკილეს ტაძარში მათთვის უკვე დამზადებული იყო სპეციალური, ულამაზესი მინის სარკოფაგი, სადაც წყვილი საუკუნო განსასვენებელს ერთად ჰპოვებდა.

ჰენრიკის არგუმენტი კი დაუნდობელი იყო: „თუ მე სიცოცხლეში არ ვიყავი დედოფლის თანასწორი, არც სიკვდილისას მსურს მისი თანასწორი ვიყო.“ ამით მან დაარღვია ტრადიცია, რომელიც 1559 წლიდან მოდიოდა.

პოეტი, მზარეული და მეამბოხე

მიუხედავად სკანდალებისა, ჰენრიკი საოცრად ნიჭიერი ადამიანი იყო. ის ფლობდა ხუთ ენას, წერდა ლექსებს (გამოცემული აქვს 8 კრებული), იყო შესანიშნავი კულინარი და მეღვინე. ის ცდილობდა, დანიური სამეფო კარისთვის ფერები შეემატებინა.



მისი ბოლო გამარჯვება კი ის იყო, რომ დედოფალმა მისი მოთხოვნით შვილებსა და შვილიშვილებს „მონპეზას გრაფის“ ტიტული მიანიჭა, რითაც ჰენრიკის ფრანგული გვარი დანიის ისტორიაში სამუდამოდ ჩაიწერა.

სიკვდილი და მშვიდობა

პრინცი ჰენრიკი 2018 წელს, დემენციასთან ბრძოლის შემდეგ, მშვიდად გარდაიცვალა. დედოფალმა მარგრეტემ, რომელიც მას უზომოდ უყვარდა, პატივი სცა მის ბოლო სურვილს. პრინცის ნეშტს კრემაცია გაუკეთეს: მისი ფერფლის ნახევარი დანიის ზღვებში გააბნიეს, მეორე ნახევარი კი ფრედენსბორგის სასახლის ბაღში დამარხეს.

ასე დასრულდა კაცის ისტორია, რომელმაც დაამტკიცა, რომ ოქროს გალიაშიც კი შესაძლებელია საკუთარი ხმის შენარჩუნება და პროტესტი იმის წინააღმდეგ, რაც უსამართლოდ მიგაჩნია.